کلکسیون‌داری
فروختن بخشی از کالکشن بدون پشیمانی
از تیم pocabase · · 4 دقیقه مطالعه
هر کالکشنی آخرش سرریز می‌شود: کارت‌های تکراری، pocaهای عضوی که دیگر stanش نیستی، آلبوم‌هایی که یک بار unsealed (باز) شدند و بعد فراموش شدند. گذاشتن یک WTS (want to sell) دست کشیدن نیست؛ اغلب همان چیزی است که کالکشن را زنده نگه می‌دارد. فقط باید به ترتیب درست انجام شود: پیش از آگهی دادن بدانی چه چیزی را نگه می‌داری، قیمت واقع‌بینانه بگذاری، چیزها را همان‌طور که هستند نشان بدهی، و موقع بستن معامله غافلگیر نشوی. این هم روشی ساده برای فروختن بدون اینکه سه ماه بعد پشیمان شوی.
اول تصمیم بگیر چه چیزی را نگه می‌داری
رایج‌ترین اشتباه این است که از چیزی که می‌خواهی بفروشی شروع کنی. خیلی امن‌تر است که از چیزی که می‌خواهی نگه داری شروع کنی. از همین سمت دسته‌بندی کن: چیزهایی با قصهٔ شخصی، آن‌هایی که به ult تو یا به eraای که تو را وارد فندم کرده وصل‌اند، چیزهایی که رفتنشان ناراحتت می‌کند. هر چیز دیگری کاندید فروش می‌شود، بدون هیچ حس گناهی.
یک دورهٔ صبر جلوی تصمیم‌های ناگهانی را می‌گیرد. آیتم‌های کاندید را چند هفته توی یک جعبهٔ جدا کنار بگذار. اگر هیچ‌وقت دلت نخواست دوباره درشان بیاوری، تصمیم گرفته شده. اگر دلتنگ یکی‌شان شدی، برمی‌گردد توی کالکشن، و از پشیمانی‌ای که هیچ پولی جبرانش نمی‌کند جان سالم به در برده‌ای.
قیمت‌گذاری بدون خودفریبی
قیمتی که پرداخته‌ای قیمت فروش دوباره نیست. آلبومی که با preorder خریده شده، unsealed، و بدون پرطرفدارترین کارتش دیگر به اندازهٔ هزینه‌اش نمی‌ارزد، و این طبیعی است. برعکس، یک pull خوش‌شانسی می‌تواند بیشتر از کل آلبوم بیارزد. تنها مبنای صادقانه این است که خریدارها همین امروز واقعاً برای همین آیتم با همین وضعیت چقدر می‌دهند.
برای برآورد، به فروش‌های تمام‌شده نگاه کن نه آگهی‌های باز: آگهی قیمتی را نشان می‌دهد که امیدش را داری، فروش تمام‌شده قیمتی را که پذیرفته شده. مراقب هیجان هم باش: کارتی که وسط یک comeback تقاضای زیاد دارد می‌تواند چند هفته بعد افت کند. اگر عجله نداری، فروختن بیرون از اوج تقاضا صبر بیشتری می‌خواهد ولی حس منصفانه‌تری از ارزش می‌دهد.
توصیف صادقانهٔ وضعیت
توصیف وضعیت چیزی است که اعتبار تو را به‌عنوان فروشنده می‌سازد. کارتی که «mint» (بدون یک عیب) فروخته می‌شود باید واقعاً mint باشد. گوشهٔ کمی خمیده، یک خط روی سطح، کارتی که از sleeve اصلی‌اش درآمده: هر چیزی که خریدار موقع رسیدن متوجهش می‌شود باید توی آگهی باشد. عیبی که گفته شده قابل چانه‌زنی است؛ عیبی که بعداً کشف شود تبدیل به اختلاف می‌شود.
عکس‌ها باید خود آیتم را نشان بدهند، نه تصویری که از اینترنت پیدا شده. در نور طبیعی، روی زمینهٔ خنثی، از جلو و پشت بگیر، و از هر عیبی که ذکر کرده‌ای نمای نزدیک بگذار. اضافه کردن یک تکه کاغذ با نام کاربری‌ات و تاریخ داخل کادر، چیزی که فن‌ها proof می‌گویند، نشان می‌دهد آیتم واقعاً دست توست و خریداری را که تو را نمی‌شناسد خیالش را راحت می‌کند.
کلاهبرداری‌هایی که باید بشناسی
کلاهبردارها فقط خریدارها را هدف نمی‌گیرند: بعضی موقعیت‌ها آن‌قدر پیش می‌آیند که مراقبت بیشتری لازم دارند، به‌خصوص وقتی خریدار فشار می‌آورد سریع جلو بروید. وقتی شک داری، رد شدن از یک middleman (واسطهٔ مورد اعتماد که توی فندم شناخته‌شده است) اغلب سؤال را حل می‌کند.
نکته‌های کلیدی
- پرداخت بی‌محافظ که «برای جلوگیری از کارمزد» خواسته می‌شود و اگر اختلافی پیش بیاید فروشنده را بدون هیچ راه جبرانی می‌گذارد.
- اسکرین‌شات پرداخت ارسال‌شده به‌جای پرداختی که واقعاً به حساب تو رسیده.
- درخواست ارسال به آدرسی متفاوت از آدرس مرتبط با پرداخت، اغلب درست پیش از بستن معامله.
- خریداری که با ادعای اینکه جنس تقلبی گرفته، بدون هیچ عکس دقیقی برای اثبات، پس‌گرفتن پول را مطالبه می‌کند.
ارسالی که از هر دو طرف محافظت می‌کند
poca بدون محافظ بد سفر می‌کند: یک sleeve نرم، بعد یک toploader (نگه‌دارندهٔ سفت)، همه‌اش بین دو تکه مقوا یا داخل یک پاکت دارای پد. برای آلبوم، گوشه‌ها نقطهٔ ضعف‌اند، و جعبه‌ای کمی بزرگ‌تر از آلبوم که از همه طرف جا خورده باشد جلوی بیشتر آسیب‌ها را می‌گیرد. این مراقبت هزینه دارد، که بهتر است توی هزینهٔ ارسالی که اعلام می‌کنی لحاظ شود تا اینکه از آن بزنی.
کد رهگیری از فروشنده به‌اندازهٔ خریدار محافظت می‌کند. بستهٔ رهگیری‌شده ثابت می‌کند رفته و رسیده، که بیشتر اختلاف‌ها را پیشاپیش حل می‌کند. عکس گرفتن از بستهٔ بسته‌شده با برچسب خوانا و نگه داشتن رسید تا تأیید تحویل، این محافظت را کامل می‌کند. برای ارسال به خارج از اتحادیهٔ اروپا، پیش از قبول فروش قواعد گمرکی کشور مقصد را هم چک کن.
با پول چه کار کنی
از قبل تصمیم گرفتن اینکه پول برای چیست، حس فروش را عوض می‌کند. دوباره سرمایه‌گذاری‌اش در کالکشن، با هدف یک قطعهٔ مشخصِ کم‌داشته، چند آیتم نیمه‌دوست‌داشته را به یک آیتم تبدیل می‌کند که واقعاً می‌خواهی. بیرون بردنش از کالکشن، برای یک کنسرت، یک fan meeting، یک سفر یا فقط کمی نفس راحت، به همان اندازه درست است. تنها تله این است که همان لحظه خرج خریدهای هوسی شود، که تا comeback بعدی دقیقاً همان مازادی را که فروخته‌ای دوباره می‌سازد.
