Prawdziwa czy fałszywa photocarda: jak rozpoznać oficjalną kartę

Skąd pochodzi prawdziwa photocarda

Oficjalna photocarda nigdy nie jest robiona po to, by być sprzedawana samodzielnie. Trafia do ciebie dwiema drogami. Po pierwsze, jest dołączona do wersji albumu, zwykle losowana, czasem jako pełny zestaw. Po drugie, jest wręczana jako POB, prezent za przedsprzedaż (preorder) negocjowany przez sprzedawcę. Tak czy inaczej karta pochodzi z partii produkcyjnej związanej z większym przedmiotem, pudełkiem lub zamówieniem. Każda karta oferowana samodzielnie została więc oddzielona od swojej pierwotnej partii przez pierwszego kupującego.

To pochodzenie to twój pierwszy filtr. Zanim ocenisz papier, zapytaj, z której wersji lub którego POB karta ma pochodzić. Jeśli sprzedawca nie potrafi odpowiedzieć albo odpowiedź nie pasuje do żadnego znanego wydawnictwa, wątpliwość jest już uzasadniona. Na pocabase każda wersja albumu wymienia swoją zawartość: przedmiot, ilość, formułę x z y, losowanie, oznaczenie POB. Baza obejmuje 4621 albumów i 11 507 wersji; karta, która nie pasuje do żadnej z nich, wymaga wyjaśnienia.

Papier, druk i krawędź

Oficjalna photocarda jest drukowana na grubym, sztywnym kartonie z równym lakierem lub laminatem. Kopia jest niemal zawsze cieńsza i bardziej miękka, albo przeciwnie — zbyt sztywna, bo sklejona z dwóch warstw. Postaw kartę na krawędzi i spójrz z boku: na oficjalnej karcie grubość jest stała, a cięcie czyste, bez sterczących białych włókien. Karta wydrukowana w domu często pokazuje włóknistą krawędź, bardziej żółtawą biel lub dwie widoczne warstwy nałożone na siebie.

Druk ocenia się po małym druku tekstu. Na oficjalnej karcie tekst na tyle pozostaje ostry pod lupą lub przez aparat telefonu. Na kopii zrobionej ze skanu siatka rastra oryginalnego druku pokazuje się jako regularne kropki, litery lekko się rozmywają, a jednolite pola koloru pokazują delikatny mora. Skopiowana karta holograficzna traci głębię: efekt staje się płaskim, wydrukowanym obrazem brokatu, który już nie zmienia się przy przechylaniu karty.

• Grubość: stała na całej karcie, bez widocznej z boku drugiej warstwy.
• Cięcie: czyste krawędzie, równe rogi, bez wystających białych włókien.
• Mały druk: pełny i czytelny, bez widocznych kropek rastra.
• Efekt holograficzny: musi się zmieniać przy przechylaniu karty.

• 
• 
• 
• 

Tył karty

Tył zawiera najbardziej sprawdzalne informacje: logo wytwórni lub dystrybutora, tytuł albumu, informacje prawne, czasem numer właściwy dla serii. Typografia jest identyczna na każdej karcie w danej partii: ta sama grubość liter, te same odstępy, ta sama odległość od krawędzi. Kopia często przesuwa blok tekstu o milimetr lub dwa, zmienia grubość liter albo zamienia krój pisma na zbliżony. Ta różnica staje się widoczna, gdy tylko obok postawisz kartę wzorcową.

Numeracja zasługuje na uwagę, ale nie większą, niż na to zasługuje. Niektóre serie numerują swoje karty, inne nie, więc brak numeru niczego nie dowodzi. Liczy się spójność z resztą serii. Numer w formacie, którego seria nigdy nie używa, to zły znak. Tło tyłu karty też coś mówi: oficjalny jednolity kolor pozostaje równy od rogu do rogu, bez zmiany odcienia i bez widocznego ziarna.

Kolory, cięcie i porównanie

Kolory na kopii niemal zawsze odjeżdżają. Odcienie skóry stają się różowe lub szare, czernie się zapychają, biele nabierają zimnego lub żółtego odcienia. Ta wada jest niewidoczna na karcie oglądanej samodzielnie i oczywista w chwili, gdy obok stanie oficjalna karta z tej samej serii. Dlatego bezpośrednie porównanie pozostaje jedyną wiarygodną metodą: zdjęcie sprzedawcy, choćby najostrzejsze, nic nie mówi o prawdziwych kolorach ani powierzchni karty.

Cięcie sprawdza się w ten sam sposób. Karty z jednej serii mają ten sam rozmiar co do milimetra i te same zaokrąglone rogi. Kopia przycięta gilotyną pokazuje bardziej kwadratowe rogi, nieco inny rozmiar lub przesunięty obraz, z białym marginesem już nierównym po obu stronach. Ułóż dwie karty płasko, jedna na drugiej, a różnica widać od razu, bez żadnego narzędzia pomiarowego. Sprawdzenie zajmuje kilka sekund i wymaga tylko drugiej karty z tej samej serii.

• Porównaj z oficjalną kartą z tej samej serii, nie z innego wydawnictwa.
• Patrz w świetle dziennym, nigdy w ciepłym świetle wnętrza.
• Ułóż obie karty jedna na drugiej, by sprawdzić rozmiar i marginesy.
• Przechyl je razem: lakier powinien reagować tak samo.

• 
• 
• 
• 

Co nie jest podróbką

Nieoficjalna lub fanowska karta, sprzedawana jako taka, nie jest podróbką. To fanowska twórczość, wydrukowana w małym nakładzie, często z grafiką, której wytwórnia nigdy nie stworzyła. Problem pojawia się tylko wtedy, gdy sprzedawca przedstawia ją jako oficjalną lub wsuwa do oficjalnej partii. Uczciwa oferta umieszcza „unofficial” w tytule i wycenia odpowiednio. Tych kart nie ma w bazie pocabase, która rejestruje wyłącznie oficjalną zawartość.

Inną częstą pomyłką są oficjalne małe formaty. Karty ID, mini photocardy i karty transportowe należą do oficjalnych serii i są mniejsze od zwykłego formatu. Karta mniejsza od standardowej photocardy nie jest więc z tego samego powodu fałszywa. I tutaj strona wersji mówi, co naprawdę było w pudełku: typ przedmiotu, ilość i to, czy losowanie było przypadkowe, czy zestaw był pełny. Przeczytanie tej listy rozstrzyga sprawę szybciej niż ocena karty tylko po jej rozmiarze.

Sprawdzanie krzyżowe z pocabase i czytanie oferty

Przed zakupem otwórz stronę danej wersji. Podaje ona nazwę wersji, jej format, kod EAN, numer katalogowy i listę zawartości: ile photocardów, które były losowane, które pochodziły z POB. Karta rzekomo dołączona do wersji, która nigdy jej nie zawierała, to wyraźny sygnał. Baza daje też skalę: zarejestrowane wersje zawierają średnio 3,3 photocarda na pudełko, a 74% ma co najmniej jeden losowy element.

Sama oferta czyta się jak dokument. Pojedyncze zdjęcie, bez ręki i bez rozpoznawalnego tła, niczego nie dowodzi: może pochodzić z innego konta. Duży zapas karty znanej jako rzadka jest mało prawdopodobny, ponieważ takie karty pojawiają się pojedynczo. A sprzedawca, który odmawia dodatkowego zdjęcia, krawędzi lub tyłu, odmawia jedynego sprawdzenia, które kosztuje mało i szybko rozstrzyga sprawę. Ta odmowa jest odpowiedzią.

• Poproś o zdjęcie krawędzi i zdjęcie tyłu, zrobione przez sprzedawcę.
• Uważaj na duży zapas rzadkiej karty sprzedawanej w zwykłej cenie.
• Poszukaj zdjęcia gdzie indziej: powtórnie użyte zdjęcie często pojawia się na innym koncie.
• Sprawdź na pocabase, czy wymieniona wersja rzeczywiście zawierała tę photocardę.

• 
• 
• 
• 

Najczęstsze pytania

Na pocabase

• 
  Photocards — aespa, Armageddon
• 
  Photocards — SEVENTEEN, 17 IS RIGHT HERE
• 
  Photocards — ITZY, BORN TO BE
• 
  aespa — Armageddon
• 
  ITZY — BORN TO BE
• 
  TWICE