Echte of nep-photocard: zo herken je een officiële kaart

Waar een echte photocard vandaan komt

Een officiële photocard wordt nooit gemaakt om los te worden verkocht. Ze bereikt je langs twee wegen. Ten eerste zit ze in een albumversie, meestal willekeurig getrokken, soms als volledige set. Ten tweede wordt ze meegegeven als POB, het preorder-cadeau dat een winkel bedingt. In beide gevallen komt de kaart uit een productierun die aan een groter voorwerp is gekoppeld, een doos of een bestelling. Elke kaart die los wordt aangeboden, is dus door een eerste koper van haar oorspronkelijke partij gescheiden.

Die herkomst is je eerste filter. Vraag, voor je het papier beoordeelt, uit welke versie of welke POB de kaart zou moeten komen. Kan de verkoper dat niet zeggen, of past het antwoord bij geen enkele bekende release, dan is de twijfel al gegrond. Op pocabase vermeldt elke albumversie haar inhoud: item, aantal, de formule x-of-y, willekeurige trekking, POB-markering. De database dekt 4.621 albums en 11.507 versies; een kaart die bij geen enkele ervan past, heeft uitleg nodig.

Papier, druk en de rand

Een officiële photocard is gedrukt op dik, stijf karton met een gelijkmatige vernis- of laminaatlaag. Een kopie is bijna altijd dunner en slapper, of juist te stijf omdat ze in twee lagen is gelijmd. Zet de kaart op zijn rand en bekijk hem van opzij: bij een officiële kaart is de dikte constant en de snede schoon, zonder uitstekende witte vezels. Een thuis geprinte kaart toont vaak een vezelige rand, een geler wit of twee zichtbare lagen op elkaar.

De druk beoordeel je aan de kleine lettertjes. Bij een officiële kaart blijft de tekst op de achterkant scherp onder een loep of door een telefooncamera. Bij een kopie die van een scan is gemaakt, verschijnt het rasterpatroon van de originele druk als regelmatige puntjes, lopen de letters licht uit en tonen effen kleurvlakken een vaag moiré. Een gekopieerde holografische kaart verliest haar diepte: het effect wordt een vlak afgedrukt beeld van glitter dat niet meer verschuift als je de kaart kantelt.

• Dikte: constant over de hele kaart, geen tweede laag zichtbaar van opzij.
• Snit: schone randen, gelijke hoeken, geen gescheurde witte vezels.
• Kleine letters: vast en leesbaar, zonder zichtbare rasterpuntjes.
• Holografisch effect: het moet verschuiven als je de kaart kantelt.

• 
• 
• 
• 

De achterkant van de kaart

De achterkant draagt de meest controleerbare informatie: logo van het label of de distributeur, albumtitel, wettelijke vermeldingen, soms een nummer dat bij de serie hoort. De typografie is identiek bij elke kaart van een partij: hetzelfde gewicht, dezelfde letterspatiëring, dezelfde afstand tot de rand. Een kopie verschuift het tekstblok vaak een of twee millimeter, verandert het gewicht of vervangt het lettertype door een bijna-gelijke. Die verschuiving wordt overduidelijk zodra er een referentiekaart naast ligt.

Nummering verdient aandacht, maar niet meer gewicht dan ze draagt. Sommige series nummeren hun kaarten, andere niet, dus een ontbrekend nummer bewijst niets. Wat telt is de samenhang met de rest van de serie. Een nummer in een formaat dat de serie nooit gebruikt, is een slecht teken. Ook de achtergrond van de achterkant spreekt: een officiële effen kleur blijft van hoek tot hoek gelijkmatig, zonder verschuiving in tint en zonder zichtbare korrel.

Kleuren, snit en vergelijking

De kleuren van een kopie wijken bijna altijd af. Huidtinten worden roze of grijs, zwart loopt dicht, wit krijgt een koude of gele zweem. De fout is onzichtbaar op een kaart die je alleen ziet en overduidelijk zodra er een officiële kaart uit dezelfde serie naast ligt. Daarom blijft rechtstreeks vergelijken de enige betrouwbare methode: een foto van de verkoper, hoe scherp ook, zegt niets over de echte kleuren of het oppervlak van de kaart.

De snit controleer je op dezelfde manier. Kaarten uit één serie hebben tot op de millimeter hetzelfde formaat en dezelfde afgeronde hoeken. Een kopie die met een guillotine is bijgesneden, toont vierkantere hoeken, een iets ander formaat of een beeld dat niet gecentreerd is, met een witte marge die aan beide kanten niet gelijk is. Leg twee kaarten plat op elkaar, gezicht tegen gezicht, en het verschil zie je meteen, zonder meetgereedschap. De controle duurt een paar seconden en vraagt niets anders dan een tweede kaart uit dezelfde serie.

• Vergelijk met een officiële kaart uit dezelfde serie, niet uit een andere release.
• Kijk bij daglicht, nooit onder warm binnenlicht.
• Leg de twee kaarten op elkaar om formaat en marges te controleren.
• Kantel ze samen: de vernis moet op dezelfde manier reageren.

• 
• 
• 
• 

Wat geen namaak is

Een onofficiële kaart of een kaart gemaakt door fans, verkocht als zodanig, is geen namaak. Het is een creatie van fans, gedrukt in een kleine oplage, vaak met een ontwerp dat het label nooit heeft gemaakt. Het probleem ontstaat pas wanneer een verkoper haar als officieel voorstelt of tussen een officiële partij schuift. Een eerlijk aanbod zet onofficieel in de titel en prijst haar daarnaar. Deze kaarten staan niet in de pocabase-database, die alleen officiële inhoud vastlegt.

Een andere veelvoorkomende verwarring zijn officiële kleine formaten. Kaarten in pasfotoformaat, mini photocards en vervoerskaarten horen bij officiële series en zijn kleiner dan het gebruikelijke formaat. Een kaart die kleiner is dan een standaard photocard is dus niet alleen daarom nep. Ook hier zegt de versiepagina wat er echt in de doos zat: type item, aantal en of de trekking willekeurig was of de set compleet. Die lijst lezen lost de vraag sneller op dan een kaart alleen op haar formaat beoordelen.

Natrekken met pocabase en een aanbod lezen

Open vóór je koopt de pagina van de betreffende versie. Ze geeft de naam van de versie, het formaat, de EAN, het catalogusnummer en de lijst met inhoud: hoeveel photocards, welke willekeurig getrokken werden, welke uit een POB kwamen. Een kaart waarvan wordt beweerd dat ze in een versie zat die er nooit een bevatte, is een duidelijk signaal. De database geeft ook een maatstaf: de vastgelegde versies vermelden gemiddeld 3,3 photocards per doos, en 74% bevat minstens één willekeurig item.

Het aanbod zelf lees je als een document. Eén enkele foto, zonder hand en zonder herkenbare achtergrond, bewijst niets: ze kan van een ander account komen. Een grote voorraad van een kaart waarvan bekend is dat ze zeldzaam is, is onwaarschijnlijk, want die kaarten duiken één voor één op. En een verkoper die een extra foto weigert, van de rand of van de achterkant, weigert de ene controle die weinig kost en de zaak snel beslecht. Die weigering is een antwoord.

• Vraag om een foto van de rand en een foto van de achterkant, genomen door de verkoper.
• Wees op je hoede voor een grote partij van een zeldzame kaart tegen de gebruikelijke prijs.
• Zoek de afbeelding elders: een hergebruikte foto duikt vaak op bij een ander account.
• Controleer op pocabase of de genoemde versie die photocard echt bevatte.

• 
• 
• 
• 

Veelgestelde vragen

Op pocabase

• 
  Photocards — aespa, Armageddon
• 
  Photocards — SEVENTEEN, 17 IS RIGHT HERE
• 
  Photocards — ITZY, BORN TO BE
• 
  aespa — Armageddon
• 
  ITZY — BORN TO BE
• 
  TWICE