संस्कृती
कॅसेट्सपासून अल्बम ऑब्जेक्ट्सपर्यंत
pocabase टीमकडून · · 4 मिनिटांचे वाचन
K-pop अल्बमच्या आतली डिस्क जवळजवळ कोणीच वाजवत नाही. ती वाचणारा प्लेयर बहुतेक घरांतून गेला आहे, आणि बॉक्स शिप व्हायच्या आधीच संगीत ऑनलाइन आलेलं असतं. म्हणजे फॉरमॅटचं कार्यच संपलं. आणि नेमकं तेच त्याला वाचवून गेलं. ऐकले जाण्याच्या जबाबदारीतून मोकळा झाल्यावर अल्बम काहीतरी वेगळाच झाला: इनक्लूजन्सनी भरलेला छापील, चित्रांनी सजलेला बॉक्स, जो संगीतासाठी नाही तर संगीताच्या भोवतीच्या गोष्टींसाठी विकत घेतला जातो. हा बदल कसा घडला, आणि त्याची किंमत काय, ते इथे आहे.
फॉरमॅटचं काम संपलं
पहिल्या संगीत फॉरमॅट्सचं एकच काम होतं. त्यांनी गाणी वाहून नेली, आणि घरी ती ऐकण्याचा एकमेव मार्ग ते विकत घेणं हाच होता. कॅसेट, आणि नंतर कॉम्पॅक्ट डिस्क, यांचं मूल्यमापन होत असे वेळ, आवाजाची गुणवत्ता आणि ट्रॅक्सची संख्या यावर. केस फक्त एक डबा होता, आणखी काही नाही. पॅकेजिंगसाठी कुणी टेप विकत घेत नसे.
ते काम आता गेलं आहे. संगीत मोफत स्ट्रीम होतं, किंवा एका सँडविचच्या किमतीत महिन्याला, हाताळणीशिवाय आणि कपाटातली जागा न गमावता. ज्या वस्तूचं एकमेव काम फाइल्स वाहून नेणं आहे तिला विकलं जाण्याचं कारण उरत नाही. व्हिनाइल आवाज आणि आकारावर टिकलं; कॉम्पॅक्ट डिस्कपाशी त्यातला एकही मुद्दा नव्हता.
तिचा अंत व्हायला हवा होता, आणि बहुतेक बाजारांत ती नगण्य झालीही. K-pop ने उलटं केलं. त्याने डिस्क ठेवली आणि तिच्याभोवती सगळं पुन्हा उभारलं. डिस्क बॉक्समध्येच राहिली, पण बॉक्स विकत घेण्याचं कारण ती राहिली नाही.
डिस्कपासून बॉक्सपर्यंत
आज अल्बम उघडण्याचा रेकॉर्ड उघडण्याशी फारसा संबंध नाही. आत डझनभर पानांचं फोटोबुक असतं, घडी केलेलं पोस्टर, लिरिक्स बुकलेट, छापील इनक्लूजन्स, एक होल्डर, आणि रँडम निघणारी एक किंवा अधिक कार्ड्स. इथे ट्रॅक केलेल्या कॅटलॉगमध्ये एका व्हर्जनमध्ये सरासरी 3.3 कार्ड्स असतात. डिस्क मागे एका स्लीव्हमध्ये पडलेली असते.
दुसरा बदल संख्येचा आहे. अल्बम आता एक वस्तू म्हणून येत नाही तर अनेक, प्रत्येकाचं स्वतःचं कव्हर, स्वतःचं फोटोबुक आणि स्वतःचा इनक्लूजन्सचा संच. कॅटलॉगमध्ये 599 ग्रुप्सवर पसरलेले 4,621 प्रकाशित अल्बम्स आणि 11,507 वेगवेगळी व्हर्जन्स आहेत. एक रिलीज उत्पादनांची मालिका झाली.
रँडम ड्रॉने बाकीचं काम केलं. खरेदीदार कार्ड निवडत नसल्याने बॉक्स उघडणं एक प्रसंग बनतो: त्याचं चित्रीकरण होतं, शेअर होतं, चर्चा होते. वस्तू आता फक्त बघायला छान राहिलेली नाही. तिच्यात एक आश्चर्य असतं, आणि ते आश्चर्य सांगितलं जातं.
फाइल जे करू शकत नाही ते वस्तू करते
फाइल दाखवता येत नाही. शेल्फवरचा अल्बम दाखवता येतो. वस्तू पहिली गोष्ट हीच देते: बेडरूममध्ये, डेस्कवर, व्हिडिओ कॉलवर कुणाच्या मागे दिसणारा आपलेपणाचा दृश्य पुरावा. स्ट्रीमिंग प्रवेश देतं; वस्तू एक खूण देते.
मग त्या गोष्टी येतात ज्या सबस्क्रिप्शन करू शकत नाही. वाढदिवसासाठी स्ट्रीमिंग अकाउंट कोणीच गिफ्ट-रॅप करत नाही. कुणी फाइलवर सही करत नाही. कुणी प्लेलिस्टला फ्रेम करत नाही. प्रत्यक्ष अल्बम उधार देता येतो, जमवता येतो, पुन्हा विकता येतो, पुढच्या पिढीला देता येतो: चार कृती, ज्या डिजिटल फॉरमॅटने रचनेनुसारच नाकारल्या आहेत.
मुख्य मुद्दे
- आपलेपणा: दिसणारी वस्तू तेच सांगते जे ऑनलाइन अकाउंट कुणालाच सांगत नाही.
- भेट: बॉक्स गिफ्ट-रॅप करून हातात देता येतो, सबस्क्रिप्शन नाही.
- प्रदर्शन: उघडलेलं फोटोबुक, लावलेलं पोस्टर, स्टँडमधली कार्ड्स, आणि अल्बम सजावट बनतो.
- आयुष्य: फाइल चालू सेवेवर अवलंबून असते, बॉक्स तिला पुरून उरतो.
भौतिक फॉरमॅट स्ट्रीमिंगसमोर का टिकतो
स्पष्टीकरण एका ओळीत बसतं: दोन फॉरमॅट्स एकच गोष्ट विकत नाहीत. स्ट्रीमिंग ऐकणं विकतं, अल्बम पाठिंबा विकतो. ज्या फॅनने फोनवर गाणं शंभर वेळा ऐकलं आहे तो ते आणखी एकदा ऐकण्यासाठी बॉक्स घेत नाही. तो मोजला जाण्यासाठी घेतो.
भौतिक विक्री मोजली जाते आणि ती संख्या सार्वजनिक असते. ती कुणालाही वाचता येणाऱ्या रँकिंग्समध्ये जाते, आणि फॅन्डमला ते माहीत असतं. खरेदी वैयक्तिक खरेदी न राहता सामूहिक कृती बनते. कोणतीही ऐकण्याची सेवा तितक्या स्पष्टतेने हा लीव्हर देत नाही.
आणखी एक साधं कारणही आहे. अल्बमची किंमत साधारण बाहेर जेवायला जाण्याइतकी असते, आणि तो अनेक वर्षं जपलेली वस्तू मागे ठेवतो. फॅनच्या आयुष्यात तो जितकी जागा व्यापतो, त्या तुलनेत खरेदी वाजवी वाटते, पुन्हा पुन्हा केली तरीही.
वस्तूसोबत येणारं बिल
या यशाची किंमत आहे, आणि ती भौतिक आहे. बॉक्सला वजन असतं, जागा लागते आणि प्रवास नीट सोसत नाही. कोरियाहून निघालेली ऑर्डर हजारो किलोमीटर ओलांडते, कस्टम्स पार करते, कधीकधी वाकलेल्या कोपऱ्याने पोहोचते, आणि किमतीचा खरा वाटा शिपिंगमध्ये जातो. फाइलमध्ये यातला एकही दोष नाही.
मागे राहणाऱ्या गोष्टीही आहेत. एका अल्बमची व्हर्जन्स वाढवली की पुठ्ठा, स्लीव्हचं प्लॅस्टिक, पॅकिंगचे लिफाफे आणि प्रवास वाढतात. काही बॉक्सेस जोड्यांत घेतले जातात, एका कार्डसाठी उघडले जातात, आणि पुन्हा कधीच न बघता साठवले जातात. या फॉरमॅटवर होणारी ही सर्वात कडक टीका आहे, आणि तिला सहज झटकून टाकता येत नाही.
वाजवी उत्तर हार मानणं नाही तर निवड करणं आहे. सर्वात चांगल्या शक्यतेचं आश्वासन देणाऱ्याऐवजी ज्याचं फोटोबुक तुम्हाला खरंच हवं आहे ते व्हर्जन घ्या. पार्सल्सची संख्या कमी करण्यासाठी ऑर्डर्स एकत्र करा. जे तुम्ही कधीच मांडणार नाही ते रचून ठेवण्याऐवजी एक्स्चेंज करा किंवा विका. वस्तू म्हणून अल्बम तोपर्यंतच टिकतो जोपर्यंत तो तुम्ही बघता अशी वस्तू राहतो.
मुख्य मुद्दे
- जागा: शेल्फ हार्ड ड्राइव्हपेक्षा लवकर भरतं.
- शिपिंग: वजन दर ठरवतं, आणि एकाच बॉक्सवर दर झपाट्याने चढतो.
- डुप्लिकेट्स: एका कार्डसाठी घेतलेलं व्हर्जन क्वचितच प्रदर्शनात जातं.
